Categories
Challenge Effectiviteit Leven

Ons reptielenbrein, we noemen hem Rex

Ik kwam gister een geweldige metafoor tegen op Quora van Oliver Emberton over ons reptielenbrein en ons rationele brein. Het reptielenbrein noemde hij Rex (je weet wel, van T-rex, oud en lomp), het rationele brein noemde hij Albert (je weet wel, van Einstein, slim en een denker). Briljant! 

Albert en Rex zijn eigenlijk vrienden, maar niet altijd. Bijvoorbeeld als Albert naar de sportschool wil omdat het gezond is, maar Rex heeft geen zin. Of als Albert bijvoorbeeld een gezonde salade wil eten, maar Rex liever een broodje kroket heeft. Op die momenten zijn ze even geen vrienden en helaas Rex wint bijna altijd.

Rex is ons oude brein, en die scant de omgeving, continu. Rex is trouwens ook degene die je wakker maakt als de wekker gaat, terwijl Albert nog even lekker ligt te tukken. Rex is dan overigens ook degene die er dan liever niet uit wil, terwijl Albert heel snel op de startblokken staat. Zie hier dus ook de rare verstandhouding met elkaar. Afijn! Rex is altijd bezig met de basisbehoeften, eten, veiligheid, sex, je kent ze wel. Rex is samen te vatten in altijd bezig met pijn vermijden en plezier opzoeken.

Natuurlijk was dat vroeger een functioneel iets, want als je een tijger tegenkwam dan was het toch handig om te gaan rennen (of bevriezen, ik heb eigenlijk geen idee). Maar nu is dat niet meer zo handig. Het zou toch wat zijn als Rex mij door kantoor laat rennen als ik mijn e-mail ga checken. Nee, Albert heeft best wel wat power, maar uiteindelijk regelt Rex mijn (emotionele) basis. En ja, mensen zijn emotionele wezens.

Nu is dat pijn vermijden en plezier opzoeken een leuk verhaal en dat geloven we ook. Maar waarom zouden we eigenlijk pijn moeten vermijden? Tuurlijk, het is best handig als je voor een bus staat die hard aan komt rijden, maar voor de rest is het niet zo handig. Ik vraag me ook af hoe gevaarlijk het vroeger allemaal was, hoeveel pijn konden we wel niet krijgen op een dag. Hoe hebben we dat überhaupt kunnen overleven? Ik weet het niet.

Ik geloof dat Rex een nuttige functie heeft in ons leven, maar ik geloof ook dat hij te veel kracht heeft. Zijn kracht groeit omdat hij bezig is met pijn en plezier en hoe meer Rex daarin mag beslissen hoe krachtiger hij wordt. Ik geloof ook dat pijn eigenlijk niet zo heel veel pijn doet, maar dat we daar gewoon voor wegrennen, omdat we denken dat het pijn doet.

De enige manier om Rex wat minder krachtig te maken is door die pijn te ervaren en te realiseren dat het niet zo erg is. Daarom geloof ik ook dat doen de beste manier van leren is. Ben je bang om te presenteren, ga dan op een podium staan en presenteer. Ben je bang om een wildvreemde aan te spreken, spreek dan een vreemde aan. Albert en Rex zullen blij met je zijn, want dan kunnen ze gewoon weer vrienden zijn.

1 reply on “Ons reptielenbrein, we noemen hem Rex”