De planning

Soms loopt het net even anders.
Nou ja, altijd eigenlijk.

Zoals in 2013, toen ik Mieke en Marjolein als Betekenaar trainde. Ik dacht dat ik wel een jaartje rustig aan kon doen. Mooi niet dus. Binnen no time hadden we een eigen kantoor, ontwikkelde we nieuwe trainingen en werden we zelfs een coöperatie.

Dat was dus niet de planning.
Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Levensdoel vinden, hoe doe je dat?

33 Jaar. Tijd voor het plan van mijn leven.
Mijn levensdoel. Maar wat ga ik doen?

Wil ik een gezin? Wil ik fulltime werken aan mijn bedrijf? Of liever een baan? De wereld verbeteren? Een nieuw bedrijf starten? Investeren in mijn pensioen? Iets kleins? Iets groots? Of gewoon doorgaan?

Ik heb geen idee. Maar ik verlang wel naar richting. Zoals ik dat zie bij anderen.

Levensdoel van anderen en die van mij

Vrienden willen een gezin. Andere ondernemers focussen op hun bedrijf. Alexander Klopping bouwt aan Blendle. Mijn vriendin doet onderzoek. Iedereen heeft een duidelijk doel, maar wat is dat van mij?

Dus ga ik op zoek naar mijn levensdoel

Maar wat een onzin. Het lijkt alsof anderen het voor elkaar hebben. En daardoor vind ik dat ik dat ook moet hebben. Maar toen ik in 2012 besloot te gaan tekenen, zeiden mensen letterlijk tegen mij: “Wow! Je hebt het gevonden heh?”.

En ik dacht: “Waar hebben ze het over? Ik ben nog steeds op zoek”.

Het lijkt dan misschien aan de buitenkant alsof alles vanzelf gaat, maar helaas. De twijfel, de struggle en het gedoe blijven. Hoe leuk het ook is. Succes of je ding vinden valt niet uit de lucht. Het gaat niet vanzelf door de juiste mindset of als je de drie essentiële succes skills hebt.

Nope.

hoe werkt succes

Achteraf lijkt het makkelijk. Maar eigenlijk doen we gewoon maar wat (in combinatie met een beetje geluk). Maar wat zou het fijn zijn, als we van te voren het plan wisten. Onze levensmissie. De reden waarom we hier op aarde zijn. Maar helaas, de rode draad vind je pas achteraf. Of zoals Steve Jobs zei:

Connecting the dots voor je levensdoel

En wat als er nou geen levensmissie is? Of gaan bestaan? Wat dan?

Daarom is het tijd voor een plan B

Plan B is experimenteren. In plaats van heel hard nadenken, ga je in kleine stappen, iets nieuws proberen. Waarom? Omdat de toekomst niet te voorspellen is.

Wist jij twee jaar geleden waar je op dit moment zou staan? Ik niet. Ik sta op het punt om naar Utrecht te verhuizen. Mijn eenmanszaak is inmiddels een coöperatie en afgelopen jaar werkte ik twee maanden vanuit het buitenland. En over de komende twee jaar heb ik helemaal geen idee. Maar uitproberen kan ik wel. Wist jij het wel?

Plannen of experimenteren

Mijn levensdoel = Experimenteren

Stap voor stap. Richting mijn pensioen.
Maar daar hoop ik wel rond mijn 40ste te zijn.

Beter leren uitstellen

Nooit meer uitstellen.
Dat is de belofte. Of minder uitstellen.
En iedereen heeft wel een tip.

  • Ga voor 5 minuten aan de slag
  • Creëer een overzicht van je taken
  • Laat los wat anderen denken

Inclusief ik, want uitstellen is wel mijn ding. En wie is er nou geen uitsteller? Maar is minder uitstellen wel verstandig? Waarom mogen we niet uitstellen van onszelf?

Er is helemaal niets mis met uitstellen.

Uitstellen hoort erbij

Sterker nog, we stellen de hele dag door uit.

Als ik ervoor kies om te werken aan mijn bedrijf, dan stel ik hardlopen uit.
Als ik ervoor kies om te hardlopen, dan stel ik werken aan mijn bedrijf uit.

Maar ik wil niet uitstellen. Dus plan ik het allebei in voor vandaag. Plus facturen betalen, sturen, mail checken, een nieuw kantoorpand kijken, koffie drinken met Joost, werken op locatie bij Seats2meet a.s.r. en nog meer.

Vol vertrouwen ga ik mijn volle todo-lijst te lijf. Maar een grote lijst afwerken geeft niet altijd voldoening. Laatst vinkte ik 20 todo’s op één dag af, zei mijn todo-app. Maar er bleven er nog twee open. Mijn dagplan was gefaald en zo voelde het ook.

Wat is het probleem van uitstellen?

Dat we onze lat zo hoog leggen. En als de lat niet bereikt wordt, dan zijn jij en ik boos op onszelf. Teleurgesteld. Verdrietig. Hoe graag we ook willen, we kunnen niet elke dag overwerken of even doortrekken. Maar minder doen, dat voelt niet goed. Waarom? Hoe kom dat?

Waardoor zijn we teleurgesteld?

Er staat iets op het spel: ons imago.

Wat ik daarmee bedoel is ons zelfbeeld. En dat kun je in twee delen splitsen.

  1. Het beeld wat we willen hebben van onszelf
  2. Het beeld wat we willen dat anderen van ons hebben

Zo ben ik geen fan van stofzuigen. Ik verbeter liever de wereld. Dus elke minuut stofzuigen is zonde, plus er is gewoon geen reet aan. Tot ik wat vrienden over de vloer krijg. Dan zijn de stofzuiger en ik beste maatjes.

Maar als ik dat niet doe, dan zet ik mijn zelfbeeld op het spel: een persoon die voor zichzelf kan zorgen. En ik wil dat zelfbeeld behouden. Freud noemt dat zelfbeeld je karakter en dat bouw je zorgvuldig op tijdens je leven.

“Your experiences as you grow up contribute to your personality, or character, as an adult.“
– Sigmund Freud

Maar als ik geen vrienden over de vloer heb, dan stofzuig ik niet. Want dan voel ik schuldig, omdat ik ook iets nuttigers met mijn tijd kan doen. Zoals de wereld verbeteren

“Guilt results from unused life, from the unlived in us.”
– Ernest Becker

In schuld zit het probleem

Want tegenwoordig zijn de mogelijkheden oneindig. Je kan leren proberen, werken vanuit Bali, investeren in aandelen, Chinees leren spreken, gitaar leren spelen, presenteren als Natalie Bouts of een uitvinder worden als Elon Musk. Het kan allemaal en we zien het dagelijks voorbij komen of Facebook, het nieuws of je vrienden vertellen het.

En we moeten ons óók nog eens, elke dag, positief en instagram-happy voelen.

Fuck dat. Het is een valstrik. De is de paradox van keuze, zoals Barry Schwartz dat onderzocht.

“Autonomy and Freedom of choice are critical to our well being, and choice is critical to freedom and autonomy. Nonetheless, though modern Americans have more choice than any group of people ever has before, and thus, presumably, more freedom and autonomy, we don’t seem to be benefiting from it psychologically.”

Hoe meer keuze. Hoe minder makkelijk kiezen en hoe minder gelukkig we ervan worden. Waarom? Omdat de verwachtingen groter worden, doordat het aantal keuzes groeit.

Het maakt ons chagrijnig en gestrest. En dan volgt vaak het goed bedoelde advies: “Laat het los”. Maar hoe dan?

Loslaten is het slechtste advies ooit.

Want het roept alleen maar vragen op. Hoe laat je los dan? Moet ik het eerst vastpakken? En waarom vind ik het eigenlijk belangrijk? En waarom lukt het loslaten niet? En voor je het weet zit je als een psycholoog te graven in je eigen brein, want blijkbaar is het belangrijk voor je.

Een beter advies zou zijn: “doe niet zo hard je best”

Het maakt niet uit of ik vandaag stofzuig of de wereld verbeter.
Het maakt niet uit als mijn huis niet zo netjes is, of juist wel.
Het maakt niet uit als ik vandaag die twee extra todo’s niet af krijg.

Het enige wat op het spel staat is mijn zelfbeeld. En dat kan ik nooit loslaten. Ook niet als ik de hele dag mediteer.

Wat ik wel kan doen is minder hard mijn best. Tevreden zijn met een minder perfect eindresultaat. De 80% is goed genoeg regel.

En die twee taken die ik niet afkreeg?
Dat is maar 9% van 22 todo’s.