The battlefield

Uit mijn websitemaaktijdperk.

Klant: “Mag het logo naar de rechterkant?”
Ik: “Dat lijkt me niet slim, want dan klopt de vormgeving niet meer”
Klant: “Ik begrijp het. Maar kan hij toch naar rechts?”
Ik: “Nou eigenlijk niet, het ziet er niet uit”
Klant: “Ik wil het graag even zien”
Ik: “Oookeee, vooruit”

Ik pas het ontwerp aan en stuur de bestanden door.

Klant: “Nee. Het logo mag weer naar links, het ziet er niet uit”

Het onvermijdelijke lot

Het is gewoon nooit klaar. Na elke todo volgt weer een nieuwe todo.

Respect als je het kan volhouden. Maar ik verkeer elke maand wel in een existentiële crisis. Waar doe ik het allemaal voor? Wat wil ik nou echt? Waar ga ik heen?

Eén ding leerde ik wel. Het is belangrijk om iets af te maken en op te leveren. Zoals iets naar je klant zetten of je werk online publiceren. Daarna ontstaat er eventjes een vacuum van niets, van volledige ontspanning. Heerlijk.

Tot er weer een klant belt.

Mag ik alweer mijn mail checken?

Ja? Ja? Ja?

Inmiddels check ik mijn mail maar één keer per dag. Voorheen was dat wel anders. Op elke dood moment bevond mijn cursor zich op de refresh-knop.

Klik. Klik. Klik.
En dan ontving ik weer een viagra-aanbieding.

De 4 onmisbare ingrediënten voor focus

Een taak.
Want zonder taak weet je niet waar je op moet focussen.

Een deadline.
Ik kies voor een deadline voor vandaag. Wat wil k vandaag afhebben? Langer kan natuurlijk ook.

Geen wifi.
Want kattenfilmpjes.

Veel koffie.
Want ik heb toch echt een reden nodig om uit mijn bed te komen.